سلام حجم سپید من!
حال و روزم خوب است به قولی بدک نیستم… اهمیت ندارد حضورهای نزدیک زمان … حس عجیبی دارم. این روزها اتفاقاتی برایم رخ می دهند که بلاواسطه قسمتهایی از وجودم را تحریک می کنند… نمی دانم چه اتفاقاتی دارد می افتد…
انگار باید بار دیگر برخاست!! احساس می کنم روز به روز بزرگتر می شوم و یا بهتر است بگویم برای اوبین بار بزرگتر شدنم را حس می کنم … تنها باری است که کهنه شدن وجودم را درک میکنم… خوشحالم ، این را اطمینان دارم… نمی دانم چرا؟! بهر دلیل که باشد ، حال حضور تو یا خواه حضور این رفیق همراه قدیمی …
آنقدر می دانم که باز وقت رفتن است و من بار دیگر زندگی آغاز می کنم… باید برویم… و شاید برمی گردیم گل نسرین بچینیم * … یا شاید ادیسه وار برمی گردیم تا خاستگاران را بتارنیم… نمی دانم!!… بازگشتن به وجدم می آورد… این رفتن قطعی است انگار… احساس زنده بودن می کنم، چه حس غریب و چه طعمی دارد زنده بودن… طعم بلوط سوخته می دهد، اینک هستی ام … و باز من زنده ام… حسی که دراین زمانهای نزدیک، هرگز نداشته ام…
مرمی زرد سرگردانی که می چرخد در هوا و منی که سرشار از زندگی ام…
همه ی ترس من این بود که تو را ببینم و زمین گیر شوم. اما نه سپیده ک من! نشدم … و نکردی… تو خود زمینی نبودی و انگار همواره با پرستو هم پرواز بوده ای که اینگونه پرواز را می شناسی…
حجمک سپید من!
احساس دلتنگی عجیبی داشتم آن هنگام که کف دست راستت را به شیشه اتوبوس چسپاندی و رفتی… آن لحظه باورم شد، من برای ابد اهل همان خانه های سنگی آن سرزمین دور باقی خواهم ماند، که تو سالها پیش به تصویرشان کشیده بودی… تو نیز برای همیشه سپیده دمی خواهی بود که روزی اتوبوسی ترا با خود از این شهر برد… اتوبوسی که تا ابد هر روز شش عصر تو را باخودمی برد… اما همین که هر روز تا آن ساعت با تو ام خرسندم و خوشحال…
…
و فرا می رسد آن هنگام که من قدم بر آفتاب و سایه و سکوت و صخره و سنگ هایی می گذارم که درد می کشند… اما هنوز تو با منی تا ساعت شش فرا رسد هر روز و باز تو را اتوبوسی با خود ببرد… من راضی ام از زیستن و برخاستنی که انگار بسراغم آمده است با اینکه شاید تو را …
فردا می بینم ات… من هر روز می بینم ات… حتی فردای شب های سرب و خون نیز می بینم ات… و تو عصرها دست بر شیشه می گذاری و می روی…
دوستت دارم و بدرود
